Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 lipca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 225/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 czerwca 2015 r. (data nadania), R.C. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 459 § 1 i 2 w zw. z art. 41 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz.U.89.555, ze zm.; dalej: kpk) w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego
z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 3 lutego 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu analizowanej skardze konstytucyjnej
ze względu na jej liczne uchybienia. Wskazał, że skarżący nie wyjaśnił, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszają jego konstytucyjne
prawa i wolności. Podkreślił jednocześnie, że ogólnikowe twierdzenia o niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów nie stanowią
realizacji obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK z 1997 r.). Ponadto uznał argumentację przedstawioną w skardze za oczywiście bezzasadną. Przypomniał w związku z tym,
że postanowienie Sądu Najwyższego z kwietnia 2015 r. z uwagi na treść art. 426 § 1 kpk jest niezaskarżalne, zgodnie z ogólną
regulacją, że od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy środek odwoławczy nie przysługuje. Trybunał zwrócił także uwagę, że
pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi, do czego został wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego
z 31 lipca 2015 r. Podniósł również, że skarżący, kwestionując brak możliwości złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, niewłaściwie określił wzorzec kontroli konstytucyjności zaskarżonej regulacji, jako że prawo
do zaskarżania orzeczeń wydanych w I instancji formułuje art. 78 Konstytucji, a nie wskazany przez skarżącego art. 45 ust.
1 Konstytucji.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi, że dopuścił się nieprawidłowości w postępowaniu. W ocenie skarżącego wystarczająco precyzyjnie
wskazał sposób naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych praw i