Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 maja 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 225/21 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 sierpnia 2021 r. (data nadania) J.S. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił z żądaniem przytoczonym na tle następującej sprawy.
Rada Miasta S., na podstawie uchwały z 19 lutego 1998 r. (nr […] (ówcześnie ustawa o samorządzie terytorialnym: Dz. U. z 1996
r. Nr 13, poz. 74, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 559, ze zm.) oraz art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997
r. o gospodarce nieruchomościami (ówcześnie: Dz. U. Nr 115, poz. 741, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, ze zm.),
m.in. podwyższyła stawkę procentową opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego do wysokości 15% ceny gruntu pod lokalami
użytkowymi, czyniąc wyjątek dla pracowni artystycznych.
W dacie podejmowania wskazanej uchwały skarżący był użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w S. oznaczonej jako
działka nr 137/2 i pozostawał nim do 25 listopada 2015 r., tj. do dnia zbycia udziału w znajdującym się na tej nieruchomości
lokalu.
W piśmie z 20 stycznia 2020 r. skarżący wezwał Radę Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa, domagając się stwierdzenia nieważności
powyższej uchwały. Uzyskał jednak odpowiedź odmowną.
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. (dalej: WSA), który odrzucił ją postanowieniem z 15 grudnia
2020 r. (sygn. akt […]) stwierdziwszy, że „prawidłowość kwestionowanego przez skarżącego § 1 ust. 2 uchwały Rady Miasta S.
z dnia 19 lutego 1998 r., nr […], została już przesądzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2018
r., sygn. akt […], również w kontekście podniesionych przez skarżącego zarzutów”.
Postanowieniem z 26 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego. Orzeczenie
to zostało skarżącemu doręczone 26 maja 2021 r.