Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 226/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 października 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: po pierwsze, art. 158 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2
oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; po drugie, art. 367 § 1 w zw. z art. 361 k.p.c. z art. 2, art.
7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; po trzecie,
art. 368 § 1 pkt 1 w zw. z art. 361 k.p.c. z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 oraz art.
64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 158 k.p.c., w zakresie, w jakim nie określa, że rozprawa
lub posiedzenie sądu powinny być stenografowane, daje możliwość manipulowania zapisem przebiegu rozprawy lub posiedzenia,
a zatem jest niezgodny z wskazanymi wzorcami konstytucyjnymi. Ponadto, przepisy art. 367 § 1 k.p.c. i art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.
w zw. z art. 361 k.p.c., w zakresie, w jakim nie przewidują możliwości wniesienia apelacji od uzasadnienia orzeczenia, wyłączają
możliwość stosowania w sytuacji skarżącej przepisów chroniących jej prawo do skutecznego dziedziczenia. Przepisy te – zdaniem
skarżącej – w sytuacji, w której sama sentencja orzeczenia jest dla niej korzystna, lecz niekorzystne jest uzasadnienie orzeczenia,
pozbawiają ją możliwości uzyskania orzeczenia, od którego można złożyć odwołanie do sądu. Zdaniem skarżącej przepisy te niezgodne
są zatem z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1, art. 32 ust.