Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lutego 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 226/09 |
Uzasadnienie:
Pani Lucyna Z. (dalej: skarżąca), w swojej skardze konstytucyjnej z dnia 21 września 2009 r. zakwestionowała zgodność z Konstytucją
art. 75 § 2 ust. 3, § 3 i 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070,
ze zm.; dalej: p.u.s.p.). Zaskarżonym przepisom p.u.s.p. skarżąca zarzuciła niezgodność z art. 2, art. 10 ust. 1 i 2, art.
30, art. 45 ust. 1 i 2, art. 47, art. 77 ust. 2, art. 78, art. 149 ust, 1, art. 173, art. 176 ust. 1, art. 178 ust. 1 i 2,
art. 180 ust. 2, art. 188 pkt 1 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji.
Postanowieniem z 6 stycznia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia wskazał, że skarżąca nie dopełniła wymogu doprowadzenia w sprawie, w związku z którą skarga konstytucyjna
została wniesiona, do wydania ostatecznego orzeczenia, wyczerpującego przysługującą jej drogę prawną. Odniosła bowiem swoje
zarzuty do uchwały podjętej przez Sąd Najwyższy, której skutkiem było częściowe przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
przez Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w Poznaniu. Tym samym, należało stwierdzić, że postępowanie w sprawie skarżącej nie
zostało zakończone, sama zaś uchwała Sądu Najwyższego nie mogła być uznana za ostateczne orzeczenie, o którym mowa w art.
79 ust. 1 Konstytucji. Ponadto Trybunał Konstytucyjny podkreślił wadliwość przedstawionego przez skarżącą sposobu naruszenia
przysługujących jej praw i wolności, sprowadzającego się w znacznej mierze do krytyki jednostkowego orzeczenia Sądu Najwyższego,
jak i innych aktów stosowania kwestionowanych przepisów prawa, w części także tych, które dopiero zostaną w sprawie podjęte.
Trybunał Konstytucyjny nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania
opisanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego.
Dnia 24 stycznia 2010