Postanowienie TK z dnia 19 stycznia 2017, sygn. Ts 226/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 25 października 2016 r. (data nadania) A.G. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 71 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2062, ze zm.; dalej: p.u.s.p.). Zaskarżonemu przepisowi p.u.s.p., w zakresie, w jakim „przepis ten nie przyznaje sędziemu, a przyznaje tylko Ministrowi Sprawiedliwości prawo wystąpienia do Krajowej Rady Sądownictwa z wnioskiem o przeniesienie sędziego w stan spoczynku”, skarżący zarzucił, że jest niezgodny z art. 8 ust. 1 i 2 w zw. z art. 180 ust. 5, art. 10, art. 37 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 173, art. 178 ust. 1 i art. 186 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została sformułowana przez skarżącego w związku z nastę-pującą sprawą. Na podstawie uchwały z grudnia 2015 r. Krajowa Rada Sądownictwa (dalej: KRS) postanowiła przekazać Ministrowi Sprawiedliwości, celem zajęcia stanowiska, wniosek skarżącego – sędziego sądu rejonowego o przeniesienie go w stan spoczynku. Wniosek ten złożył skarżący w związku z wyrokiem Sądu Najwyższego z października 2015 r., na mocy którego uchylona została decyzja Ministra Sprawiedliwości o przeniesieniu skarżącego – z uwagi na zniesienie Sądu Rejonowego w S. – na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w R. Od uchwały KRS skarżący wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego, który – wyrokiem z maja 2016 r. – oddalił to odwołanie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd Najwyż-szy wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. Nie jest on bowiem podmiotem legitymowanym do wystąpienia z wnio-skiem o przeniesienie w stan spoczynku z powodu zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych. W ocenie sądu uprawnienie takie nie znajduje podstawy ani w art. 180 ust. 5 Konstytucji, ani też w – zinterpretowanych w zgodzie z przepisami ustawy zasadniczej – przepisach p.u.s.p.

W