Postanowienie TK z dnia 06 marca 2013, sygn. Ts 227/10

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 września 2010 r. S.Z. (dalej: skarżący) kwestionuje zgodność art. 63 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) w zw. z art. 417 oraz art. 552 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 41 ust. 5 Konstytucji.

Skarga została sformułowana w związku z następującym stanem faktycznym. Skarżący został oskarżony o popełnienie czynów opisanych w art. 178a § 1, art. 226 § 1 oraz art. 224 § 2 k.k., co do których prokurator wniósł o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie skarżącemu uzgodnionej z nim kary. Z uwagi jednak na zasygnalizowanie przez prokuratora zamiaru modyfikacji wniosku Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie wezwał skarżącego do stawiennictwa na kolejny termin posiedzenia. Wezwanie odebrała narzeczona skarżącego, ale ten na posiedzenie się nie stawił. 5 października 2006 r. sąd zarządził przymusowe doprowadzenie skarżącego, które okazało się niemożliwe, z powodu trudności z ustaleniem miejsca jego pobytu. Sąd skierował sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych i wyznaczył termin rozprawy na 30 listopada 2006 r. Na tejże rozprawie Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie (sygn. akt Sg 265/06) wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu skarżącego na okres 3 miesięcy od dnia zatrzymania oraz zarządził poszukiwanie go listem gończym. 5 kwietnia 2007 r. Komenda Główna Straży Granicznej poinformowała sąd, że 9 listopada 2006 r. skarżący wyjechał z Polski. Skarżący został tymczasowo aresztowany w dniu, w którym zawarł związek małżeński, tj. 21 kwietnia 2007 r. Postanowieniem z 22 maja 2007 r. Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie uchylił środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania i zastosował wobec