Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 227/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 września 2012 r. J.K. (dalej: skarżący) zakwestionował
zgodność art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju
(Dz. U. Nr 97, poz. 1051, ze zm.; dalej: ustawa o zasobach) z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i
2, art. 64 ust. 1-3, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego, art. 7 ustawy o zasobach narusza wskazane przepisy Konstytucji w zakresie, w jakim „nie konkretyzuje uprawnień
byłych właścicieli lub spadkobierców właścicieli zasobów, o których mowa w art. 1 ustawy, do rekompensaty z tytułu utraty
własności tychże zasobów”, oraz w zakresie, w jakim „nie konkretyzuje obowiązku ustawodawcy wydania aktu normatywnego umożliwiającego
realizację prawa do rekompensaty z tytułu utraty własności zasobów, o których mowa w art. 1 ustawy”. Skarżący twierdzi, że
w jego sprawie naruszono: zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasadę przyzwoitej legislacji,
prawo do ochrony własności, prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej
oraz prawo do równego traktowania i niedyskryminacji.
Postanowieniem z 1 sierpnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Wydanie
orzeczenia w sprawie było niedopuszczalne, gdyż skarżący kwestionował zaniechanie ustawodawcze, które pozostaje poza zakresem
kognicji Trybunału Konstytucyjnego.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył, w ustawowym terminie, zażalenie. Stwierdził w nim, że skarżący kwestionował
pominięcie prawodawcze, w związku z czym Trybunał Konstytucyjny może wydać orzeczenie merytoryczne w sprawie.