Postanowienie TK z dnia 01 kwietnia 2014, sygn. Ts 227/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 sierpnia 2013 r. S.Ch. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 994 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) oraz art. 996 k.c. w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 458) z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz w zw. z art. 31 ust. 3, a także art. 47 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Postanowieniem z 1 kwietnia 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu oczywistej bezzasadności zarzutów w niej postawionych (art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym [Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK]). Trybunał stwierdził, że skarżąca nie może upatrywać naruszenia wskazanych praw i wolności konstytucyjnych w tym, że art. 994 § 1 k.c. zwalnia z obowiązku doliczenia do spadku darowizn dokonanych ponad 10 lat przed otwarciem spadku na rzecz osób będących zstępnymi uprawnionego do zachowku. Gdyby bowiem w sprawie skarżącej do spadku została doliczona jeszcze darowizna dokonana przez spadkodawczynię na rzecz wnuczek, substrat zachowku byłby wyższy, a w konsekwencji skarżąca byłaby zobowiązana do zapłacenia zachowku w wysokości znacznie przewyższającej zasądzoną od niej kwotę. Nie ma zatem związku logicznego między tak określonym przedmiotem skargi a zarzutem niezgodności z Konstytucją sformułowanym przez skarżącą, co przesądza o oczywistej bezzasadności tego zarzutu. W odniesieniu do art. 996 k.c. Trybunał uznał, że darowizny dokonanej na rzecz wnuka nie sposób potraktować jako darowizny