Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 listopada 2023 r.
|
| Sygn. akt Ts 227/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 września 2021 r. (data nadania), M.J. (dalej: skarżący)
– reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – zarzucił niezgodność:
1) art. 425 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.)
w zakresie, w jakim „uznaje on iż orzeczeniem sądu I instancji jest postanowienie oskarżyciela publicznego”,
2) art. 426 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim „sąd rozpoznający po raz pierwszy środek odwoławczy od orzeczenia oskarżyciela
publicznego jest sądem odwoławczym II instancji”
– z art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 45
ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 2, art. 176 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 2 oraz art.
176 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego art. 425 § 1 i art. 426 § 1 k.p.k. naruszają powołane przez niego konstytucyjne wzorce kontroli, gdyż nie
gwarantują jednostce możliwości weryfikacji instancyjnej postanowienia sądu o nieuwzględnieniu postanowienia prokuratora (asesora
prokuratorskiego) o odmowie wszczęcia śledztwa.
2. Postanowieniem z 27 października 2022 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Zarzut naruszenia przez zaskarżone przepisy art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji został uznany za oczywiście bezzasadny
w rozumieniu art. 61 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem
Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). Sądowy wymiar sprawiedliwości nie oznacza bowiem