Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 228/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 września 2009 r. skarżąca – HELIOS S.A. – zarzuciła niezgodność
art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o kinematografii)
z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 oraz art. 84 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 w związku z art.
47 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)
– odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W ocenie Trybunału, z analizy treści skargi konstytucyjnej oraz załączonych
do akt sprawy dokumentów wynikało jednoznacznie, że art. 19 ust. 1 ustawy o kinematografii nie był podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia
o prawach i wolnościach skarżącej.
Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 25 maja 2011 r. Pismem z 1 czerwca 2011 r. pełnomocnik
złożył zażalenie na postanowienie Trybunału.
Wnosząca skargę wskazała, że nie zgadza się z zarzutem, iż art. 19 ust. 1 kwestionowanej ustawy nie stanowił podstawy ostatecznego
rozstrzygnięcia. W jej ocenie „pogląd Trybunału Konstytucyjnego, kwestionujący możliwość poddania kontroli w trybie skargi
konstytucyjnej materialnoprawnej podstawy nałożenia daniny publicznej w sytuacji, gdy skarżący podporządkował się obowiązującemu
przepisowi ustawy (którego konstytucyjność konsekwentnie podważał w toku całego postępowania)