Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 228/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 czerwca 2015 r. (data nadania) P.Cz. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 6851 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 64 ust. 1 i 2
w zw. z art. 2, w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 26 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy
jej oczywistą bezzasadność, o której mowa w art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Zwracając uwagę na dyspozytywny charakter zaskarżonego przepisu, Trybunał
wskazał, że skarżący miał szansę zapobiec niekorzystnemu dla siebie ułożeniu stosunku najmu i podkreślił, że ze względu na
brak aktywności skarżącego w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia jego wystąpienie o wszczęcie kontroli zgodności z Konstytucją
zakwestionowanej przez niego normy prawnej. Ponadto Trybunał stwierdził, że choć skarżący podnosi, że przez naruszenie swoich
praw majątkowych rozumie naruszenie prawa najmu przez zwiększenie obciążeń z tytułu czynszu, na które nie wyraził zgody, to
nie wykazał on, aby zaskarżona regulacja naruszała to prawo. Trybunał przypomniał przy tym, że art. 6851 k.c. wprowadza regułę, od której strony umowy najmu mogą swobodnie odstąpić.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnosi, że względnie obowiązujący charakter zaskarżonego przepisu „nie może
mieć znaczenia dla podjęcia próby jego analizy przez pryzmat konstytucyjnych praw podmiotowych. (…) Nie może bowiem dochodzić
do sytuacji, w której Trybunał przyzwala na stosowanie w obrocie przepisu, który narusza prawa podmiotu ugruntowane w Konstytucji
i jako środek ochronny, prewencyjny, wskazuje prawo strony umowy do wyłączenia takowej normy, ignorując tym