Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 grudnia 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 228/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 grudnia 2017 r. (data nadania) R.S. (dalej: skarżący)
wystąpił o zbadanie zgodności: po pierwsze – art. 110a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.
U. z 2018 r. poz. 652, ze zm.) z art. 54 § 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; po drugie
– art. 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego
wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. z 2016 r. poz. 2231) z art. 92 ust. 2 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą.
Decyzją Dyrektora Zakładu Karnego w S. z 10 marca 2016 r. odmówiono skarżącemu posiadania w celi mieszkalnej drugiego odbiornika
telewizyjnego. Skarżący wniósł skargę na tę decyzję do Sądu Okręgowego w O. Wydział Penitencjarny, który postanowieniem z
3 czerwca 2016 r. (sygn. […]) uznał skargę za bezzasadną i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 6 marca 2018 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi
konstytucyjnej, do czego odniósł się w terminie, pismem z 3 kwietnia 2018 r. (data nadania).
Zaskarżonym normom skarżący postawił następujące zarzuty.
Po pierwsze, zarzucił niezgodność art. 110a § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2018 r.
poz. 652, ze zm.) – w zakresie, w jakim „wprowadza ograniczenia w pozyskiwaniu przez skazanych informacji rozpowszechnianych
w telewizji poprzez uzależnienie możliwości posiadania w celi telewizora od zgody dyrektora zakładu karnego” – z art. 54 ust.
1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W ocenie skarżącego, odmowa posiadania drugiego odbiornika telewizyjnego w celi