Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 września 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 229/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 9 października 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia
2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.s.a.) z art. 2,
art. 7 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 221 p.s.a. z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony art. 219 § 1 p.s.a. w zakresie, w jakim pozwala sądom na całkowicie
dowolną interpretację pojęcia „przy wniesieniu do sądu” jest niezgodny z art. 2, art. 7 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżący
wskazał także, że art. 221 p.s.a., w zakresie, w jakim różnicuje pozycję osób skarżących w zależności od tego, czy korzystały
z pomocy pełnomocnika, czy też działały samodzielnie, a także w zakresie, w jakim pozwala sądom na dowolną interpretację treści
przepisu art. 219 § 1 p.s.a., jest niezgodny z art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 11 marca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawowym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie zbędności orzekania w zakresie zaskarżonych przepisów,
a także oczywista bezzasadność zarzutów. Trybunał wskazał na zbędność orzekania, wynikającą z wyroku z 7 marca 2006 r. (SK
11/05, OTK ZU