Postanowienie TK z dnia 19 kwietnia 2012, sygn. Ts 229/11

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 25 lipca 2011 r. skarżący zarzucili art. 88 i art. 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, ze zm.; dalej: ustawa o ochronie przyrody) sprzeczność z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego. Decyzją z 29 kwietnia 2009 r. (nr WS-05.PD.7639-10/09) Prezydent Miasta Krakowa wymierzył skarżącym administracyjną karę pieniężną w wysokości 21516,86 zł za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzewa. Decyzją z 17 czerwca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (nr SKO. 60/2759/2009/Oś) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. Skarga wniesiona na powyższe rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 listopada 2009 r. (sygn. akt II SA/Kr 1327/09). Wyrokiem z 29 marca 2011 r. (sygn. akt II OSK 567/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od orzeczenia sądu I instancji.

Skarżący uprawnienie do wniesienia skargi konstytucyjnej wiążą z naruszeniem zasady proporcjonalności. Orzekające w sprawie organy wymierzyły karę za wycięcie drzewa bez zezwolenia, nie zwracając uwagi na okoliczności sprawy, takie jak: potrzeba usunięcia drzewa lub jego przycięcia, możliwość uzyskania zezwolenia, jak też to, że drzewo faktycznie rośnie dalej. Skarżący podnoszą także, że czyny określone w ustawie o ochronie przyrody jako przestępstwa (np. opisane w art. 128) zagrożone są karami nieporównywalnie niższymi niż administracyjna kara pieniężna orzeczona wobec skarżących. Przepisy, na podstawie których taka kara jest orzekana, nie zawierają podstaw do zmniejszenie jej wysokości ze względu na zły stan drzewa, spróchnienie pnia czy