Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 229/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 14 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł o stwierdzenie niekonstytucyjności
art. 101 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 395,
ze zm.; dalej: k.p.w.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 42 ust. 1 i 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. W dniu 4 marca 2013 r. skarżący został ukarany mandatem
karnym za niezastosowanie się do znaku drogowego, tj. za wykroczenie, o którym mowa w art. 92 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971
r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2013 r. poz. 482, ze zm.; dalej: k.w.). Mandat, z chwilą przyjęcia go przez skarżącego, stał
się prawomocny. Dnia 12 marca 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o uchylenie prawomocnego mandatu karnego. W uzasadnieniu
wniosku wskazał, że swoim zachowaniem nie zrealizował znamion przedmiotowych zarzucanego mu wykroczenia, a zatem nie było
podstaw do nałożenia mandatu karnego. Postanowieniem z 13 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Jarosławiu – Wydział II Karny, Sekcja
Wykonywania Orzeczeń Sądowych (sygn. akt II Ko 592/13) postanowił utrzymać w mocy nałożony na skarżącego prawomocny mandat
karny. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd wskazał, że zachowanie skarżącego, polegające na niezastosowaniu się do znaku zakazu
B36, stanowi czyn zabroniony jako wykroczenie.
Zgodnie z kwestionowaną regulacją prawomocny mandat podlega uchyleniu, jeżeli grzywnę nałożono za czyn niebędący czynem zabronionym
jako wykroczenie. W takim brzmieniu przepisu skarżący upatruje naruszenie zasady równości wobec prawa, prawa do obrony oraz
prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Jako wzorzec kontroli konstytucyjności zaskarżonej normy skarżący powołuje także
(ale jedynie w petitum skargi) art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Naruszenie wskazanych powyżej praw