Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 229/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 2 listopada 2016 r., sporządzonej przez pełnomocnika, J.Z. i L.Z. (dalej: skarżący) zakwestionowali
zgodność z Konstytucją przepisów zawartych w dwóch aktach normatywnych, tzn. ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1696; dalej: pr.n.) oraz uchwale VII/100/2010 Krajowej Rady Notarialnej z dnia 18 grudnia 2010 r. (dalej:
uchwała KRN). Liczne zarzuty niezgodności z Konstytucją skarżący skierowali przeciwko art. 23, art. 26, art. 40 § 1 pkt 8
oraz art. 47 § 1 i 2 oraz § 1 ust. 1 i 2 uchwały KRN. W szczególności skarżący zarzucili, że:
1) art. 47 § 1 i 2 w zw. z art. 23, w zw. z art. 40 § 1 pkt 8 pr.n. są niezgodne z art. 8 ust. 2, art. 45 ust. 1 art. 77 ust.
2 i art. 178 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim „wyłączają możliwość poddania incydentalnej kontroli zgodności z prawem
(Konstytucją lub ustawą) uchwały Krajowej Rady Notarialnej lub izby notarialnej wydanych na podstawie art. 23 i art. 40 §
1 pkt 8 pr.n. przez sąd powszechny lub sąd administracyjny w toku postępowania innego niż wywołanego wnioskiem (skargą) Ministra
Sprawiedliwości o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organu samorządu notarialnego, a także przez to, że dozwalają na wydanie
orzeczenia o prawach i obowiązkach obywatela na podstawie przepisu podustawowego w sytuacji, w której podstawą takiego rozstrzygnięcia
może być wyłącznie przepis ustawy”;
2) art. 23 i art. 40 § 1 pkt 8 pr.n. są niezgodne z art. 47, art. 51 ust. 1, 2 i 5 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie,
w jakim „stanowią podstawę dla Krajowej Rady Notarialnej do wydania uchwały, mocą której organy izb notarialnych gromadzą
informacje prywatne o konkretnym notariuszu stanowiące jednocześnie jego dane osobowe (…)”, a także