Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 stycznia 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 23/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 26 stycznia 2010 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 49 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. –
Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 i
art. 77 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 22 września 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawą
odmowy było ustalenie, że istota zarzutów skarżącego związana jest nie z treścią art. 49 k.p.k., lecz odnosi się do norm prawa
materialnego (art. 271 i art. 273 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.),
które określają przedmiot ochrony prawnokarnej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że zaskarżony art. 49 § 1 k.p.k.
mógłby być tylko jednym z przepisów służących wyprowadzeniu kwestionowanej normy prawnej: uniemożliwienia skarżącemu, z uwagi
na brak statusu pokrzywdzonego, odwołania od postanowienia prokuratora o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie o przestępstwo
przeciwko dokumentom, w sytuacji gdy skazanie za powyższe przestępstwo mogłoby wpłynąć na inne postępowanie, w którym skarżący
posiada status pokrzywdzonego (zob. postanowienie TK z 7 kwietnia 2009 r., Ts 4/08, OTK ZU nr 2/B/2010, poz. 76). Tymczasem
to przepisy kodeksu karnego określają przedmiot ochrony prawnokarnej oraz wskazują zarówno na chronione dobra prawne, jak
też zakres zachowań zabronionych, a tym samym decydują o przyznaniu w konkretnej sprawie statusu pokrzywdzonego. Podstawą
odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej było także niepowiązanie wzorców kontroli z art. 32 ust. 1 Konstytucji
oraz art. 2 Konstytucji z innymi normami ustawy zasadniczej, statuującymi prawa lub wolności skarżącego.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 5 października 2010 r. Zarządzeniem z 6 kwietnia 2011 r. skarżący został
wezwany