Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 23/11 |
Uzasadnienie:
21 stycznia 2011 r. wpłynęła do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna stowarzyszenia „Poznańska Masa Krytyczna”,
w której zarzucono niezgodność art. 7 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. – Prawo o zgromadzeniach
(Dz. U. Nr 51, poz. 297, ze zm.; dalej: prawo o zgromadzeniach) z art. 57 w związku z art. 2 i art. 78 Konstytucji.
W ocenie skarżącego zakwestionowane przepisy utrudniają, a nawet uniemożliwiają skuteczne rozpoznanie odwołania od decyzji
o zakazie zorganizowania zgromadzenia przed jego planowaną datą, a tym samym ograniczają konstytucyjną zasadę wolności organizowania
zgromadzeń. Określając sposób naruszenia konstytucyjnych wolności i praw, skarżący podniósł, że ustawowe terminy rozpoznania
odwołania od decyzji organu I instancji zakazującej przeprowadzenia zgromadzenia powodują, że kontrola organu II instancji
dokonywana jest po planowanej dacie zgromadzenia, i nawet gdy prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, to i tak „nie rekompensuje
naruszenia wolności (…) i w żaden sposób nie może dać satysfakcji organizatorowi”.
Zdaniem skarżącego podniesiony w skardze konstytucyjnej problem należy postrzegać także w kontekście luki normatywnej. Stowarzyszenie
powołało się na orzecznictwo TK dotyczące kontroli pominięć prawodawczych i sformułowało zarzut pod adresem kwestionowanych
przepisów prawa o zgromadzeniach, polegający na „braku gwarancji dla organizatora zgromadzenia możliwości uzyskania odwołania
od zakazu przed datą planowanego zgromadzenia”.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 lutego 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków
formalnych skargi przez dokładne określenie przedmiotu skargi oraz wyjaśnienie sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności
lub praw.
Postanowieniem z 15 września 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału Konstytucyjnego skarżący niewłaściwie określił przedmiot skargi, gdyż sformułowane w niej zarzuty dotyczące postępowania
przed organami administracyjnymi II instancji zostały powiązane z przepisami ustawy regulującymi postępowanie pierwszoinstancyjne.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik