Postanowienie TK z dnia 12 września 2013, sygn. Ts 23/12

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 lutego 2012 r. Z.T. (dalej: skarżący) kwestionuje zgodność: po pierwsze, art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji; po drugie, art. 182 § 1 p.p.s.a. z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 2 Konstytucji; po trzecie, art. 280 § 1 p.p.s.a. z art. 45 Konstytucji.

Skarga została sformułowana w związku z następującą sprawą. Skarżący złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem tego sądu wydanym 12 lipca 2011 r. (sygn. akt I OSK 1158/11). Skargę tę Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił postanowieniem z 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I OSK 2014/11), stwierdził bowiem, że powołane w skardze przesłanki wznowienia nie stanowią rzeczywistych podstaw wznowienia postępowania.

Skarżący kwestionuje brak możliwości wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej instancji, co zdaniem skarżącego wynika z art. 173 § 1 p.p.s.a. Orzeczeniem, o którym mowa, jest w sprawie skarżącego postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania. Skarżący kwestionuje tym samym właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do orzekania w sprawach w pierwszej instancji. Jak twierdzi skarżący, właściwy w tym zakresie powinien być zawsze wojewódzki sąd administracyjny, od orzeczenia którego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie przez Naczelny Sąd Administracyjny pozbawiło skarżącego – w jego ocenie – prawa do sądu i naruszyło zasadę dwuinstancyjnego postępowania sądowego. W uzasadnieniu zarzutów niekonstytucyjności art. 182 § 1 p.p.s.a. skarżący podnosi,