Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 grudnia 2021 r.
|
| Sygn. akt Ts 23/19 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 lutego 2019 r. (data nadania) A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wystąpił o stwierdzenie, że art. 118 § 3 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, ze zm.) w związku z art. 88 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.) w zakresie, w jakim „uniemożliwia ustanowienie
w toku toczącego się postępowania karnego nowego pełnomocnika z urzędu w miejsce pełnomocnika dotychczas ustanowionego, a
to pomimo istnienia okoliczności, które uzasadniałyby zmianę [tego] pełnomocnika z urzędu” jest niezgodny z art. 45 ust. 1
Konstytucji.
Skarżący stwierdził, że zaskarżone przez niego przepisy, ze względu na brak uregulowania kwestii dotyczących możliwości zmiany
pełnomocnika z urzędu w sytuacji utraty do niego zaufania, rażąco ograniczyły mu prawo do sądu.
2. Postanowieniem z 26 lutego 2020 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 2 marca 2020 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał stwierdził, że została ona wniesiona z naruszeniem terminu określonego
w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.
U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK), bowiem orzeczeniem ostatecznym w sprawie jest prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego
w Ż. Wydział II Karny z 26 lutego 2018 r. (sygn. akt […]), oddalające wniosek o zmianę pełnomocnika wyznaczonego zarządzeniem
tego sądu z 6 lutego 2018 r. W związku z tym to od daty doręczenia skarżącemu tego orzeczenia, a nie – co przyjął skarżący
– zarządzenia Sądu