Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 kwietnia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 230/09 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej Hanny K. (dalej: skarżąca), wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29
września 2009 r. (data nadania), zarzucono niezgodność art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach)
oraz art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z
2004 r. Nr 39, poz. 353, ze zm.; dalej: ustawa emerytalno-rentowa) – rozumianych w ten sposób, że nie przewidują prawa do
zabezpieczenia społecznego osób, które po wyczerpaniu okresu zasiłkowego nadal pozostają niezdolne do pracy z innych przyczyn
niż te, które stanowiły o przyznaniu świadczenia z ubezpieczenia chorobowego, a niezdolność ta nie ma charakteru trwałego
lub długotrwałego, uzasadniającego przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy – z art. 32 ust. 1 oraz art. 67 ust. 1
Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Decyzją z 12 maja 2006 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Łodzi (dalej: ZUS lub organ rentowy) odmówił skarżącej
prawa do zasiłku chorobowego za okres od 27 lutego 2006 r. do 7 maja 2006 r. i za cały okres nieprzerwanej niezdolności do
pracy z powodu choroby z uwagi na to, że z dniem 4 marca 2005 r. skarżąca wyczerpała 270-dniowy okres zasiłkowy, zaś w okresie
od 5 marca 2005 r. do 27 lutego 2006 r. pobierała świadczenia rehabilitacyjne.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, które zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi
– XI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 września 2006 r. (sygn. akt XI U 463/06). W uzasadnieniu orzeczenia Sąd,