Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 230/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 września 2010 r. „Korserwis” Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, że art. 399-4161 (w szczególności art. 399 § 2, art. 4011, art. 403 § 4, art. 407 § 2, art. 416 § 1 i 2 oraz art. 4161) ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne
z art. 190 ust. 1 i 4 w związku z art. 2, art. 8, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Wraz z pismem procesowym z 17 września 2010 r. skarżąca nadesłała orzeczenia zapadłe w sprawie, której dotyczy skarga konstytucyjna.
Postanowieniem z 31 stycznia 2012 r. (doręczonym pełnomocnikowi 20 lutego 2012 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że to treść
któregokolwiek z zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisów stanowiła źródło naruszenia jej praw i wolności. Trybunał
ustalił, że zarzuty skargi skierowane były przeciwko postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 10 czerwca 2010 r. (sygn. akt
I ACa 439/10), odrzucającemu skargę o wznowienie postępowania.
W zażaleniu z 27 lutego 2012 r. skarżąca zaskarżyła postanowienie w całości i wniosła o nadanie skardze konstytucyjnej dalszego
biegu. Zarzuciła naruszenie: art. 190 ust. 1 Konstytucji przez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że wyrok Trybunału
Konstytucyjnego z 9 lutego 2010 r. (SK 10/09, OK ZU nr 2/A/2010, poz. 10) „nie ma żadnej mocy, a tym bardziej mocy powszechnie
obowiązującej i nie wywołuje żadnych skutków prawnych”; art. 190 ust. 4 Konstytucji przez błędne uznanie, że przepis ten nie
stanowi konstytucyjnej podstawy do wznowienia