Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2025 r.
|
| Sygn. akt Ts 230/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 września 2021 r. (data nadania) R.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił o zbadanie zgodności art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 78 oraz
art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem
nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284).
W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej, odwołując się do treści kwestionowanego art. 55 § 1 k.p.k., skarżący stwierdził, że
w procedurze karnej występują dwie grupy osób pokrzywdzonych. Jedną z nich stanowią pokrzywdzeni, którym na podstawie zaskarżonego
przepisu przysługuje prawo do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia w sytuacji, w której sąd postanowieniem uwzględni zażalenie
pokrzywdzonego, uchyli postanowienie prokuratora o umorzeniu dochodzenia i przekaże mu sprawę do ponownego rozpoznania. Natomiast
drugiej grupie pokrzywdzonych prawo do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia w trybie art. 55 § 1 k.p.k. nie przysługuje.
Pokrzywdzony zostaje pozbawiony tego prawa, gdy postanowieniem sąd nie uwzględni zażalenia pokrzywdzonego i utrzyma w mocy
zaskarżone postanowienie o umorzeniu dochodzenia. Skarżący podkreślił, że w świetle art. 55 § 1 k.p.k. należy do drugiej grupy
pokrzywdzonych i pomimo konstytucyjnej równości wszystkich wobec prawa, nie ma prawa do wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia.
2. Postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r. Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 listopada
2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz.