Postanowienie TK z dnia 15 lutego 2023, sygn. Ts 230/22

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 października 2022 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wystąpił o stwierdzenie, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, ze zm.) „w całości” jest niezgodna z art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, „lub ewentualnie”, że niezgodny z powołanym wyżej przepisem Konstytucji jest art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący zarzucił, że „przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w szczególności art. 26 ust. 3 pkt 3 ustawy jest niezgodny z art. 57 Konstytucji (…) ogranicza bowiem zakres (obszar), cel i sposób odbycia zgromadzenia publicznego w sposób powodujący iż zgromadzenie takie nie może odbyć się w miejscu i czasie przewidzianym przez organizatora z wykorzystaniem środków niezbędnych do zapewnienia odbycia zgromadzenia (pojazd z nagłośnieniem nie może poruszać się po placach lub chodnikach, nie może jechać wzdłuż przejścia dla pieszych, gdy jest to konieczne, nie może poruszać się wolno w tempie maszerujących jeśli tamuje ruch drogowy itd. itp.” (s. 7). Podniósł przy tym, że wolność zgromadzeń podlega wprawdzie ograniczeniom, ale z woli ustrojodawcy zakres tych ograniczeń „może wynikać wyłącznie z jednego konkretnego aktu prawnego regulującego zakres praw i obowiązków uczestników zgromadzenia. Nie może więc to być szereg przepisów rozproszonych w różnych aktach prawnych, ale jeden akt w którym każdy z potencjalnych uczestników zgromadzenia znajdzie komplet przepisów normujących jego prawa i obowiązki” (s. 4).

Postanowieniem z 15 lutego 2023 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 27 lutego 2023 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał stwierdził, że orzeczenie, z którym skarżący wiąże naruszenie prawa do wolności zgromadzeń nie zostało wydane na podstawie całej ustawy – Prawo o ruchu