Postanowienie TK z dnia 10 marca 2009, sygn. Ts 231/07

W skardze konstytucyjnej z 9 października 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 85 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 42 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 26 kwietnia 2007 r. Sąd Rejonowy w Koszalinie – II Wydział Karny (sygn. akt II K 852/05) stwierdził istnienie sprzeczności interesów w obronie oskarżonych i zakreślił im termin do ustanowienia innego obrońcy. Postanowieniem z 28 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie – V Wydział Karny Odwoławczy (sygn. akt V Kz 288/07) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 85 § 2 k.p.k. daje sądowi orzekającemu prawo wyłączenia obrońcy, którego udział w postępowaniu jest zgodnie z art. 42 ust. 2 Konstytucji prawem oskarżonego, prowadząc do dotkliwego ograniczenia tego prawa. W opinii skarżącej zaskarżony przepis daje sądowi, nawet wbrew woli oskarżonego, możliwość wyłączenia niewygodnego dla sądu obrońcy, który rzetelnie realizując prawo do obrony, swym działaniem prowadzi w przekonaniu sądu do przedłużenia i utrudnienia postępowania. Zdaniem skarżącej art. 85 § 2 k.p.k. prowadzi do pozbawienia oskarżonego obrony w toku postępowania sądowego, na etapie zaawansowanym postępowania, do zerwania stosunku obrony zbudowanego na zaufaniu między oskarżonym a obrońcą, a przez to pogarsza sytuację procesową oskarżonego i uniemożliwia realizację prawa do sądu zgodnie z wolą oskarżonego.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego, iż w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze