Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 czerwca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 231/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 24 lipca 2008 r. zarzucono niezgodność art. 258 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 1, art. 89 i art. 91 Konstytucji
w zw. z art. 5 ust. 1 lit. c Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Skarżący zarzucił, że środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania narusza podmiotowe prawa jednostki w postaci
wolności osobistej oraz prawa do nietykalności osobistej, wynikające z art. 41 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wskazał też, że
zaskarżony przepis jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, gdyż ze względu na zakres określonych w nim przesłanek stosowania
tymczasowego aresztowania, pozwala na pozbawienie wolności osoby subiektywnie i obiektywnie niewinnej. Zdaniem skarżącego
przepis ten jest ponadto niejasny, wprowadza zatem niepewność sytuacji prawnej adresata normy. Zaskarżony przepis narusza
także – w opinii skarżącego – zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, z art. 89 i art. 91
Konstytucji skarżący wywodzi prawo do bezpośredniego stosowania art. 5 ust. 1 lit. c KPC, wskazując, że zaskarżony przepis
jest niezgodny z wyrażonymi tam prawami jednostki.
Postanowieniem z 22 października 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
podkreślił, że prawo do wolności osobistej jest jednym z najważniejszych praw człowieka. Z drugiej jednak strony nie oznacza
to niedopuszczalności ograniczeń w tym zakresie. Prawo do wolności osobistej może bowiem podlegać „drastycznemu ograniczeniu
wobec osób naruszających prawo, które daje ochronę dobru wspólnemu czy innym ważnym wartościom konstytucyjnie chronionym.
Do podstawowych zadań państwa należy bowiem egzekwowanie przez nie prawa, w tym zapewnienie nieuchronności kary dla osób prawo
to naruszających” (wyrok TK z 10