Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 231/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego – Romana K. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją
art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność
na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, ze zm.; dalej: ustawa rehabilitacyjna). Zaskarżonemu
przepisowi ustawy rehabilitacyjnej skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 37 ust. 1
w zw. z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art. 1 ust. 1 ustawy rehabilitacyjnej narusza wymienione
wyżej przepisy Konstytucji w zakresie, w jakim „wyłącza możliwość uznania za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych
przez polskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości lub przez organy pozasądowe w okresie od rozpoczęcia ich działalności
na ziemiach polskich, począwszy od 1 stycznia 1944 r. do 31 grudnia 1989 r., z innych przyczyn niż za działalność lub z powodu
działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego, a z powodu przynależności do określonej mniejszości etnicznej
lub wyznaniowej, jak również [ze względu na poddanie] represjom z uwagi na bezpodstawne podejrzenia o działalność wrogą wobec
PRL”. Ponadto skarżący zarzucił, że art. 1 ust. 1 ustawy rehabilitacyjnej jest niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim
„jest on interpretowany jako możliwość uznania za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność lub
z powodu działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego z pominięciem orzeczeń zapadłych za działalność edukacyjną,
kulturalną, związkową, czy religijną podejmowaną wbrew obowiązującym ograniczeniom ze strony władz PRL i uznawaną za opór
tym władzom, skoro były również działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego”.
Postanowieniem z 3 lipca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia