Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lutego 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 231/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 4 listopada 2016 r. (data wniesienia) K.iW.W. (dalej: skarżący, podatnicy) zakwestionowali zgodność
art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: ordynacja
podatkowa) z art. 2, art. 7, art. 24, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji, a także art. 21 ust.
1 pkt 3b lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350, ze zm.; dalej:
u.p.d.o.f.) z art. 2, art. 7, art. 24, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji oraz art. 4 u.p.d.o.f.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący pismem z 20 października 2011 r. wystąpił
do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie braku zasadności pobrania podatku oraz z wnioskiem o zwrot nienależnie
pobranego podatku wraz z odsetkami. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 75 § 1 ordynacji podatkowej kwestionuje zasadność
pobrania przez płatnika – byłego pracodawcę – podatku od zasądzonego odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia, które
to odszko-dowanie spółka – były pracodawca skarżącego – potraktowała jako wynagrodzenie ze stosunku pracy w dniach 26-28 lutego
2010 r.
Organ pierwszej instancji wezwał skarżących do złożenia korekty zeznania rocznego PIT-37 za 2010 r. wraz z wyjaśnieniami.
Rozpatrując sprawę po raz trzeci, organ pierwszej instancji – decyzją z lutego 2013 r. – odmówił skarżącym stwierdzenia nadpłaty
w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Organ ustalił, że odrębnie prowadzono postępo-wanie w zakresie określenia
skarżącym wysokości zobowiązania podatkowego. Określoną w tym postępowaniu kwotę podatku – 831 zł – skarżący uiścili w całości.
Kwota ta nie stanowiła nadpłaty, zatem nie można było stwierdzić nadpłaty