Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 lipca 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 231/17 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 13 grudnia 2017 r. (data nadania), sp. z o.o. z siedzibą
w T. (dalej: skarżąca), wystąpiła o stwierdzenie, że: 1) art. 998 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45
ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 7674 § 1 k.p.c. jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji; 3) art. 922 k.p.c.
jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 20 sierpnia 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 10 września 2019 r., Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, że zakwestionowany w skardze art. 998 § 2
zdanie drugie k.p.c. oraz art. 922 k.p.c. stanowiły podstawę wydania jedynie postanowienia Sądu Okręgowego w T. z 25 sierpnia
2017 r. (sygn. akt […]), nie były natomiast podstawą wydania pozostałych orzeczeń wskazanych przez skarżącą jako orzeczenia
naruszające jej prawa lub wolności konstytucyjne. Zarzuty skargi w zakresie dotyczącym tych przepisów odnosiły się ponadto
do praw lub wolności wierzycieli, a nie skarżącej, przez co miały charakter abstrakcyjny. Natomiast w odniesieniu do możliwości
poddania kontroli art. 7674 § 1 k.p.c., Trybunał stwierdził, że skarga w tym zakresie została wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu. Zwrócił
także uwagę, że nie można przyjąć, aby to w normatywnej treści tego przepisu tkwiła bezpośrednia przyczyna zarzucanego w skardze
naruszenia praw konstytucyjnych.
3. W zażaleniu z 17 września 2019 r. (data nadania) skarżąca zakwestionowała postanowienie Trybunału Konstytucyjnego