Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 232/06 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej
Polskiej następujących przepisów:
– art. 33 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,
ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 98 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.
1591, ze zm.; dalej: u.s.g.), którym skarżący zarzucił niezgodność z art. 45 Konstytucji;
– art. 98 ust. 3 u.s.g., któremu skarżący także zarzucił niezgodność z art. 45 Konstytucji;
– art. 16 w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 214, poz. 1806, ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca), którym skarżący zarzucił niezgodność
z art. 2 oraz art. 60 Konstytucji;
– art. 96 ust. 2 w zw. z art. 24h u.s.g., którym skarżący zarzucił niezgodność z art. 2 oraz art. 60 w zw. z art. 31 ust.
3 Konstytucji.
Postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lutego 2008 r. odmówiono nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
W uzasadnieniu tego postanowienia Trybunał stwierdził, że skarga nie spełnia prawnych przesłanek korzystania z tego środka
ochrony konstytucyjnych wolności i praw. W odniesieniu do unormowań regulujących sądową kontrolę rozstrzygnięć nadzorczych
podejmowanych przez Prezesa Rady Ministrów, w zaskarżonym postanowieniu Trybunału podkreślono, że wskazane przez skarżącego
rozstrzygnięcie nie spełnia przesłanek ostatecznego orzeczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, nie może
być uznany za adekwatny zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa skarżącego do sądu. Trybunał zdyskwalifikował także uznanie
wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2006 r. (sygn. akt II