Postanowienie TK z dnia 14 stycznia 2010, sygn. Ts 232/09

W skardze konstytucyjnej z 6 października 2009 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 166 § 2, art. 167 § 1 oraz art. 170 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, za zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 60, art. 77 ust. 1 oraz art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odniesieniu do każdego z przepisów skarżący sformułował zarzut zakresowy. I tak, art. 166 § 2 p.u.s.p. narusza Konstytucję w zakresie, w jakim „upoważnia prezesa sądu do żądania niezasadnego odwołania ławnika w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne ex post nie potwierdzi prawdziwości zarzutów prezesa oraz w zakresie, w jakim nie wymaga się uprzedniego wysłuchania ławnika, rady ławniczej oraz kolegium sądu”. Zdaniem skarżącego niezgodność z Konstytucją odnosi się do art. 167 § 1 p.u.s.p. w zakresie, w jakim „dopuszcza się zawieszenie w wykonywaniu funkcji ławnika bez wysłuchania ławnika w związku z okolicznościami branymi za podstawę zawieszenia”. Natomiast art. 170 § 1 p.u.s.p. ma być niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim „pomija minimalną liczbę sesji, którą powinien ławnik orzekać”.

Postanowieniem z 14 stycznia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie rozstrzygnięcie spowodowane było brakiem uzasadnienia niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów, niewskazaniem sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności skarżącego. W postanowieniu podniesiono również, że poza kognicją TK mieści się orzekanie w przedmiocie zaniechań ustawodawczych. Skarga w części miała też charakter oczywiście bezzasadny. Trybunał Konstytucyjny uznał także, że skarżący wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK)