Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 maja 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 232/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 28 lipca 2011 r. Janusz B. (dalej: skarżący) wniósł o zbadania zgodności art. 21 § 1 w zw. z art.
4 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, ze
zm.; dalej: k.p.s.w.) z art. 42 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 2, art. 8 oraz art. 30 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 10 grudnia 2012 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze, gdyż zaskarżony przepis
nie stanowił podstawy – w rozumieniu art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – rozstrzygnięcia, z którym skarżący wiąże naruszenie swoich praw i wolności
konstytucyjnych.
W zażaleniu wniesionym na postanowienie Trybunału skarżący zarzuca, że Trybunał błędnie stwierdził, iż wywód sądu dotyczący
legalności działania funkcjonariuszy stanowi tylko uzupełniającą argumentację, a oddalenie powództwa wynika z innej przyczyny
(braku wykazania naruszenia dóbr osobistych przez skarżącego). Jak twierdzi skarżący, sądy orzekające w jego sprawie uznały,
że zakwestionowana w skardze konstytucyjnej regulacja jest zgodna z Konstytucją i na tej podstawie jego powództwo zostało
oddalone. Ponadto, skarżący kwestionuje stwierdzenie Trybunału, zgodnie z którym ewentualne naruszenie prawa do obrony mogło
mieć miejsce na wcześniejszym etapie i w zupełnie innym postępowaniu. Zdaniem skarżącego jedyną możliwością uzyskania rozstrzygnięcia
na podstawie zakwestionowanego przepisu było wniesienie pozwu o ochronę dóbr osobistych. Nie sposób zatem twierdzić – jak
wywodzi skarżący – że sądy cywilne nie orzekły o prawie skarżącego do obrony. Skarżący podkreśla jednak, że nie twierdził
w skardze, iż sądy pozbawiły go prawa od obrony. Twierdzenia Trybunału w tym zakresie są zatem – w