Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 233/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 3 października 2009 r. skarżąca zarzuca niezgodność art.
366 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji. Zgodnie z zaskarżonym przepisem wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko
co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami.
Wątpliwości konstytucyjne skarżąca podnosi w stosunku do zaskarżonej normy w zakresie, w jakim umożliwia ona uznanie, że wydany
w postępowaniu apelacyjnym wyrok sądu cywilnego drugiej instancji ma powagę rzeczy osądzonej także w części, w której sąd
ten z naruszeniem prawa rozstrzygnął z urzędu o roszczeniach powoda nieobjętych pozwem i niebędących przedmiotem wniesionej
przez powoda apelacji.
Skarżąca wskazuje, że rozstrzygnięcie dotyczące roszczenia, którego strona procesu nie dochodziła jest dla niej zaskakujące,
gdyż o podjętej przez sąd drugiej instancji decyzji w przedmiocie jego rozpoznania dowiaduje się ona dopiero po wydaniu wyroku.
W sprawie, w której zapada tego rodzaju rozstrzygnięcie dochodzi do sytuacji procesowej przypominającej wyrokowanie zaoczne,
realizowane z wyłączeniem jawności i przy pozbawieniu strony procesu możliwości przygotowania i przedstawienia obrony swoich
interesów przed wydaniem wyroku. Prowadzi to do naruszenia prawa do sądu wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Ze względu
na niezaskarżalność wyroku wydanego przez sąd cywilny w postępowaniu apelacyjnym dochodzi również – w ocenie skarżącej – do
rażącego naruszenia zagwarantowanego w art. 78 Konstytucji prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu dwuinstancyjnym. Skarżąca
podnosi także, że w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji),
wyrok sądu drugiej instancji wydany z rozległym i zarazem dotkliwym dla strony procesowej naruszeniem jej konstytucyjnych
praw nie może być postrzegany jako