Postanowienie TK z dnia 24 stycznia 2011, sygn. Ts 233/10

W skardze konstytucyjnej sporządzonej 13 września 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245, ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 258, ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 84 art. 92 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji. Oba kwestionowane przepisy mają identyczne brzmienie.

Zdaniem skarżącego, naruszenie przepisów Konstytucji polega na „uregulowaniu w akcie podustawowym istotnych dla konstrukcji podatku od towarów i usług zasad ograniczających zasadę neutralności podatku” oraz na „sformułowaniu zakresu delegacji ustawowej w sposób naruszający zasadę precyzyjnej regulacji z określeniem zakresu spraw, które powinny zostać unormowane w akcie podustawowym, jakim jest rozporządzenie”.

W opinii skarżącego niezgodność kwestionowanych przepisów z art. 92 ust. 1 Konstytucji wynika z faktu nieprecyzyjnego sformułowania wytycznych w przepisach ustawy, będących podstawą wydania rozporządzenia na tyle wadliwego, że w zasadzie równoznacznego z brakiem zamieszczenia tych wytycznych. To z kolei pozwoliło Ministrowi Finansów na ograniczenie określonych w ustawie zasad odliczania podatku oraz doprowadziło do naruszenia zasady wprowadzania ograniczeń prawa własności w zakresie stanowienia przepisów podatkowych w formie ustawy. Zdaniem skarżącego, ustawodawca w ten sposób wprowadził ograniczenia prawa własności na podstawie przepisów rangi podustawowej, co jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego.

Kolejną przyczyną niezgodności kwestionowanych przepisów z art. 92 ust. 1 stanowi – w przekonaniu skarżącego – fakt wydania rozporządzeń nie w celu