Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 233/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 czerwca 2015 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U.2014.121, ze zm.; dalej: kc) z art. 2 i art.
77 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że przedmiotowa ustawa narusza art. 2 Konstytucji (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 77
ust. 1 Konstytucji (prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej)
w zakresie, w jakim jej przepisy „nie zawierają szczególnej normy statuującej prawo obywatela do odszkodowania lub naprawienia
szkody za działania władzy publicznej podejmowane na podstawie przepisów ustawowych uznanych za niezgodne z Konstytucją, wprost,
z powołaniem się na naruszenie przepisów Konstytucji, i bez ograniczeń czasowych co do skuteczności ich dochodzenia w odniesieniu
do szkód zaistniałych przed stwierdzeniem ich niekonstytucyjności lub w okresie wskazanym w art. 190 ust. 3 Konstytucji, w
tym poprzez brak stosownej regulacji w przepisie art. 417 i art. 4171 Kodeksu cywilnego”.
Postanowieniem z 28 stycznia 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 16 lutego 2016 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze, ustaliwszy, że wskazany przez skarżącego – jako orzeczenie ostateczne – wyrok Sądu Najwyższego
z 16 grudnia 2014 r. został wydany na podstawie art. 417 § 1 i art. 4171 § 1 i 2 kc, a nie wszystkich przepisów tego aktu normatywnego, złożony przez skarżącego środek prawny nie spełnia zatem podstawowego
warunku przewidzianego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, a doprecyzowanego w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997
r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.). Ponadto – jak stwierdził Trybunał – zarzuty
sformułowane w skardze dotyczą zaniechania ustawodawczego (tj. braku szczególnej normy statuującej prawo obywatela do