Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 stycznia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 234/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 13 września 2006 r., uzupełnionej pismem procesowym z 31 października 2006 r. wniesiono o stwierdzenie
niezgodności art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.)
z art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 9 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w
Bielsku-Białej oddalił apelację skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej, oddalającego powództwo o zwrot poniesionych
szkód w zakresie odpowiedzialności cywilnej oraz zwrot rat leasingowych. Postanowieniem z 12 lipca 2006 r. Sąd Najwyższy odrzucił
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej.
Skarżąca zarzuciła w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 233 § 1 k.p.c. pozwala sądowi na ocenę wiarygodności
i mocy dowodów według własnego przekonania, co prowadzi do wydawania wyroków opartych na niczym nieudokumentowanych ustaleniach,
oraz nie ma żadnego odniesienia do Konstytucji. Skarżąca przedstawiła także argumentację przemawiającą za zasadnością powództwa
rozstrzygniętego na jej niekorzyść przez orzekające w sprawie sądy cywilne. Zdaniem skarżącej zaskarżony przepis art. 233
§ 1 k.p.c. prowadzi do możliwości odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, w drodze
rozstrzygnięcia podjętego przez jednego sędziego Sądu Najwyższego.
Pismem z 31 października 2006 r., uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej, skarżąca wskazała, że niezgodność przepisu art.
233 § 1 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji polega na odmówieniu przyjęcia do rozpoznania wniesionej przez nią skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, na podstawie własnego przekonania jednego z sędziów Sądu Najwyższego. W zaskarżonym
orzeczeniu w wyniku zastosowania art. 233 § 1 k.p.c. skarżąca została pozbawiona własności indywidualnej – odszkodowania,
ze względu na ochronę kolektywnej własności państwowej