Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 grudnia 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 234/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 sierpnia 2014 r. (data nadania), Ł.S. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 607f ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.;
dalej: k.p.k.) w zw. z art. 63 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej:
k.k.) z art. 2, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 5 maja 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W pierwszej
kolejności Trybunał zwrócił uwagę, że skarga konstytucyjna jest skargą na przepis prawa, nie zaś środkiem służącym zakwestionowaniu
jego stosowania. W ocenie Trybunału przedstawiona przez skarżącego argumentacja, zgodnie z którą art. 607f k.p.k. w zakresie,
w jakim uniemożliwia zaliczenie na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu stosowania dozoru elektronicznego w
państwie wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania, jest niezgodny z art. 2, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 i 3 oraz
art. 32 Konstytucji, jednoznacznie wskazuje, że skarżący przedmiotem skargi konstytucyjnej uczynił rozstrzygnięcie wydane
w jego sprawie na podstawie art. 607f k.p.k., a nie sam przepis. Jednocześnie Trybunał zasadnie przypomniał, że art. 2 i art.
32 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisu postępowania,
tj. po pierwsze, art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), polegające na odmowie
nadania dalszego biegu