Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 234/15 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 czerwca 2015 r. A.W. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 58 pkt 12 lit. b ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U.2015.615, ze zm.; dalej: prawo o
adwokaturze) w zakresie, w jakim upoważnia Naczelną Radę Adwokacką do uchwalania regulaminów dotyczących zasad odbywania aplikacji
adwokackiej, i art. 79 ust. 2 prawa o adwokaturze w zakresie, w jakim upoważnia Naczelną Radę Adwokacką do stwierdzania nieprzydatności
aplikanta do wykonywania zawodu adwokata, z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 65 ust. 1 Konstytucji.
2. Uzasadniając zarzuty niekonstytucyjności zakwestionowanych przepisów, skarżąca wskazała, że aplikanci adwokaccy są osobami
fizycznymi, a nie jednostkami organizacyjnymi podległymi adwokackiemu samorządowi zawodowemu, i dlatego organy samorządu nie
powinny uchwalać aktów o charakterze wewnętrznym wywołujących skutki prawne względem skarżącej. Odbywanie aplikacji adwokackiej
– wywodzi dalej skarżąca – z uwagi na jej charakter jako forma przygotowania teoretycznego i praktycznego do zawodu stanowi
realizację wolności wykonywania zawodu (art. 65 ust. 1 Konstytucji), a ingerencja w tę wolność dozwolona jest wyłącznie w
drodze aktu prawnego rangi ustawowej. Skarżąca – powołując się na wyrok TK z 12 stycznia 2000 r., sprawa P 11/98 (OTK ZU nr
1/2000, poz. 3) – podkreśla, że ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności mogą być ustanawiane „tylko” w ustawie, co oznacza
nakaz zapewnienia kompletności unormowania ustawowego, które musi samodzielnie określać wszystkie podstawowe elementy ograniczenia
danego prawa i wolności.
3. Niezależnie od powyższego skarżąca kwestionuje kompetencję NRA do tworzenia aktów prawa wewnętrznie obowiązującego.
4. Postanowieniem z 23 lutego 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
4.1. Stwierdził on w nim, że ocena możliwości kwestionowania w postępowaniu skargowym przepisów upoważniających do wydania
określonych aktów prawnych powinna być dokonywana – mutatis mutandis – z uwzględnieniem zasad wypracowanych przez Trybunał Konstytucyjny w odniesieniu do rozpoznawania skarg konstytucyjnych,
w których skarżący kwestionuje zgodność z Konstytucją norm