Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 234/16 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 listopada 2016 r. (data nadania),
J.iS.S. (dalej: skarżący), działający w imieniu ubezwłasonowolnionej córki K.S., zarzucili niezgodność: po pierwsze – art.
444 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2, art.
30, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 65 ust. 1 Konstytucji; po drugie – art. 361 § 2 k.c. z art. 2 w związku z art. 64
ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 14 lutego 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 21 lutego 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Powodem takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że wymóg wyczerpania drogi
prawnej został spełniony przez skarżących w momencie uzyskania przez ich córkę (znajdującą się pod ich opieką prawną) wyroku
sądu II instancji, jako orzeczenia, w którym przyjęto wykładnię przepisów prawa kwestionowaną w analizowanej skardze konstytucyjnej.
Tymczasem skarga konstytucyjna została wniesiona dopiero 17 listopada 2016 r., czyli po doręczeniu pełnomocnikowi skarżących
odpisu postanowienia Sądu Najwyższego. Skarżący złożyli zatem ten środek prawny z przekroczeniem ustawowego terminu, o którym
mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym
(Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK).
Na postanowienie z dnia 14 lutego 2017 r. skarżący złożyli – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zaskarżyli to rozstrzygnięcie
w całości oraz wnieśli o