Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 listopada 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 235/06 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art. 27
ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm., dalej:
updof). Zaskarżonemu unormowaniu updof skarżący zarzucił niezgodność z art. 32 ust. 1, art. 64 oraz art. 217 w zw. z art.
84 Konstytucji. Polegać ma ona – zdaniem skarżącego – na dokonaniu przez ustawodawcę zróżnicowania stawek podatku dochodowego
od osób fizycznych, prowadzącego do dyskryminacji poszczególnych kategorii podatników opartej na kryterium wysokości uzyskiwanych
dochodów. Skarżący podkreślił, że ustawowa konstrukcja skali podatkowej nie ma charakteru zobiektywizowanego, nie jest racjonalna
ani też sprawiedliwa. Ponadto ustanowienie przez prawodawcę progów podatkowych obarczone jest mankamentem arbitralności.
Postanowieniem z 24 kwietnia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
swojego orzeczenia stwierdził, że skarżący nie dopełnił wymogu wskazania i szczegółowego wyjaśnienia sposobu, w jaki kwestionowana
regulacja updof narusza przysługujące mu konstytucyjne prawa lub wolności. Podnosząc zarzut niedozwolonej dyskryminacji poszczególnych
kategorii podatników, skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów przemawiających na rzecz tezy o naruszeniu konstytucyjnej
zasady równości, a zwłaszcza wynikających z niej przesłanek warunkujących odejście od postulatu jednakowego ich traktowania
przez ustawodawcę. Trybunał podkreślił także okoliczność relatywnie szerokiego zakresu swobody regulacyjnej organów politycznych
(przede wszystkim parlamentu) w zakresie nadawania systemowi podatkowemu określonego kształtu.
Zażalenie na powyższe postanowienie skierował pełnomocnik skarżącego. Zarzucił w nim naruszenie postanowień ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.), polegające na odmowie nadania skardze dalszego
biegu, w związku z występującymi w niej brakami formalnymi, pomimo niewezwania skarżącego do ich uzupełnienia w zakreślonym
terminie. Ponadto wskazał