Postanowienie TK z dnia 12 stycznia 2009, sygn. Ts 235/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lipca 2008 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa w brzmieniu pierwotnym (Dz. U. Nr 137, poz. 926; dalej: o.p.I) oraz w brzmieniu nadanym na mocy art. 608 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037; dalej: o.p.II) z art. 2, art. 31 ust. 2, art. 64 ust. 1-3, art. 31 ust. 3, art. 84, art. 217 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis interpretowany jest w ten sposób, iż odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może zostać nałożona na osobę niebędącą członkiem zarządu takiej spółki w momencie wydawania decyzji w tym przedmiocie.

Postanowieniem z 12 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał ustalił, że przesłanką odpowiedzialności podatkowej członka zarządu jest powstanie zobowiązań podatkowych spółki z o.o. w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu. W świetle art. 116 § 2 o.p.I oraz o.p.II indyferentna prawnie w odniesieniu do odpowiedzialności skarżącego pozostaje data wydania (doręczenia) decyzji orzekającej o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległość podatkową spółki. Działając w myśl zasady clara non sunt interpretanda, Trybunał Konstytucyjny uznał brzmienie zaskarżonego przepisu za jednoznacznie rozstrzygające o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zobowiązania (zaległości) podatkowe spółki, które powstały w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu.

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu nie mogły uzasadniać zarzuty wskazujące na istnienie nieprawidłowej praktyki orzeczniczej dotyczącej art. 116 § i 2 o.p.I oraz o.p.II. Trybunał zwrócił uwagę, że tak sformułowany zarzut nie odnosi się do treści przepisów, lecz ich stosowania. Również zarzuty wskazujące na niezgodność art. 116 § 1 i 2