Postanowienie TK z dnia 14 czerwca 2010, sygn. Ts 236/09

W skardze konstytucyjnej z 7 października 2009 r. skarżąca zakwestionowała art. 32 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 424, ze zm.; dalej: ustawa o IPN) w związku z art. 1, art. 10, art. 50 § 1 oraz art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) z art. 2, art. 45 ust. 1 oraz art. 51 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie skarżącej zakwestionowane przepisy w zakresie, w jakim „umożliwiają nieudostępnienie osobie skarżącej decyzji organów IPN o odmowie udostępnienia dotyczących jej lub jej zmarłej osoby najbliższej dokumentów organów bezpieczeństwa państwa, całości akt postępowania sądowoadministracyjnego, w tym dokumentów, których udostępnienia odmówiono w postępowaniu administracyjnym”, naruszają prawo do sądu, rzetelnej i sprawiedliwej procedury oraz prawo dostępu do urzędowych dokumentów i zbiorów danych.

Postanowieniem z 14 czerwca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, że wskazane przez skarżącą zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału WSA w Warszawie z 23 lipca 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 1044/08) nie może być uznane za ostateczne rozstrzygnięcie o jej wolnościach i prawach w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu postanowienia o odmowie nadania skardze dalszego biegu wyjaśniono także, że odmowa dostępu do akt postępowania przed organami IPN wynikała z decyzji tego organu, która do chwili obecnej jest przedmiotem kontroli przez sądy administracyjne. Trybunał Konstytucyjny uznał więc skargę konstytucyjną za przedwczesną.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, w którym stwierdził, że: (1) nietrafny jest pogląd TK, zgodnie z którym zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego