Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 marca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 236/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 września 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 7 ust. 2 Konwencji między Rządem Polskiej
Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie uregulowania obywatelstwa osób o
podwójnym obywatelstwie podpisanej w Warszawie dnia 21 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 32, poz. 143; dalej: Konwencja) z art.
34 ust. 2, art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji.
W uzasadnieniu skargi skarżący szeroko odniósł się do prowadzonego w jego sprawie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego.
Wskazał przy tym na szereg argumentów przemawiających – jego zdaniem – za nieprawidłowością ocen prawnych dokonanych przez
organy stosujące prawo. W szczególności skarżący nawiązał do unormowań nieobowiązującej już ustawy z dnia 8 stycznia 1951
r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 4 poz. 25) oraz do zagadnienia obowiązywania umów międzynarodowych w porządku konstytucyjnym
Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Skarga nie zawierała uzasadnienia niekonstytucyjności kwestionowanego przepisu Konwencji.
Postanowieniem z 25 października 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Takie
rozstrzygnięcie spowodowane było niewłaściwym określeniem przedmiotu skargi – skarżący nie objął przedmiotem zaskarżenia wszystkich
przepisów, z których wynikała kwestionowana norma prawna. Część zarzutów skargi odnosiła się do sfery stosowania prawa. Trybunał
Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu także z powodu uchybień dotyczących jej podstawy oraz ze względu na niewskazanie
sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie w ustawowym terminie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Wniesione zażalenie nie podważyło zasadności argumentacji zaskarżonego postanowienia i dlatego nie podlega uwzględnieniu.
W pierwszym zarzucie zażalenia skarżący podniósł, że Trybunał Konstytucyjny dopuścił się obrazy przepisów art. 79 ust. 1 Konstytucji
oraz art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.