Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 236/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 listopada 2016 r. (data nadania) K.J. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o zbadanie zgodności art. 845 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016
r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 46 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 8 maja 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
Powodem takiego rozstrzygnięcia było, po pierwsze, stwierdzenie, że tylko art. 845 § 2 k.p.c. zdanie pierwsze był podstawą
wydanego w sprawie skarżącej ostatecznego orzeczenia. Po drugie, Trybunał uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, aby w jej
sprawie doszło do naruszenia konstytucyjnych praw, które wymieniła w skardze, ponieważ nie podjęła właściwych czynności zmierzających
do ich ochrony, w szczególności do wykazania w trakcie postępowania przed sądem, że zajęte w toku egzekucji ruchomości należały
do niej i w związku z tym powinny być zwolnione spod zajęcia.
Na postanowienie z 20 kwietnia 2017 r. o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej skarżąca złożyła – w ustawowym
terminie – zażalenie, w którym zaskarżyła to rozstrzygnięcie