Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 października 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 237/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 września 2006 r. pełnomocnik skarżącej – Biura Informacyjno-Prawnego Akcept S.A. – zakwestionował
zgodność z Konstytucją art. 15 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych
zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684, ze zm.; dalej: ustawa). Zaskarżonym unormowaniom ustawy skarżąca zarzuciła
niezgodność z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 64 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna wniesiona została w związku z następującą sprawą. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Katowicach z 14 marca
2006 r. (sygn. akt XVII GNs 3/06/3) pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o uchylenie wobec niej ugody restrukturyzacyjnej
zawartej przez dłużnika skarżącej z jego wierzycielami cywilnoprawnymi. W uzasadnieniu tego orzeczenia sąd stwierdził, że
wniosek skarżącej złożony został po upływie ustawowego terminu wynikającego z art. 15 ust. 1 ustawy. Sąd podkreślił, że nawet,
gdyby przyjąć sposób rozumowania skarżącej, to i tak była możliwość złożenia wniosku w terminie 7 dni liczonym od dnia zawarcia
ugody.
Zażalenie skarżącej od tego rozstrzygnięcia zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego z 22 maja 2006 r. (sygn. akt XIX
Gz 344/06). Sąd II instancji podtrzymał w całości ustalenia przyjęte w kwestionowanym orzeczeniu, podkreślając, że przyjęcie
sposobu interpretacji art. 15 ust. 1 ustawy prezentowanego przez skarżącą prowadziłoby do stanu niepewności prawnej, a wręcz
do całkowitego sparaliżowania toku postępowania restrukturyzacyjnego.
Uzasadniając szczegółowo zarzuty stawiane kwestionowanym przepisom ustawy, skarżąca wskazuje na wadliwość regulacji ustawowej,
która – rozumiana w sposób przyjęty w uzasadnieniach orzeczeń wydanych w jej sprawie – prowadzi do zniweczenia możliwości
skorzystania z drogi sądowej, jak i godzi w prawo do ochrony własności i innych praw majątkowych. Skarżąca odwołała się szeroko
do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, w którym podkreślano konieczność zagwarantowania przez ustawodawcę skutecznej ochrony