Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 marca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 237/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 23 lipca 2008 r. zarzucono, że art. 73 ust. 2, art. 78-81 ustawy
z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm., dalej: u.g.n.) są niezgodne
z art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 177 Konstytucji w zakresie, w jakim
uzależniają zastosowanie obniżonej w drodze ustawy stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste od wypowiedzenia tej stawki
i to z mocą od roku następnego.
Postanowieniem z 7 lipca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej ze względu na
niewyczerpanie drogi prawnej i brak ostatecznego rozstrzygnięcia.
Pełnomocnik skarżącego 20 lipca 2009 r. złożył na powyższe postanowienie zażalenie. W ocenie skarżącego: „braki formalne skargi
zostały uzupełnione w terminie określonym przez Trybunał zarządzeniem z 13 stycznia 2009 r. Nie sposób też uznać, że skarga
jest oczywiście bezzasadna”. Ponadto, zdaniem wnoszącego skargę: „uzasadnienie postanowienia powołuje się nie na oczywistą
bezzasadność skargi, lecz ma charakter ekspercki i specjalistyczny, odwołując się do poglądów prawnych, które wcale nie są
oczywiste. Podstawą odmowy nie może być przedwczesność skargi, gdyż ustawa o TK takim pojęciem się nie posługuje”.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał Konstytucyjny bada w szczególności, czy wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo
stwierdził istnienie przesłanek odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Oznacza to, że Trybunał Konstytucyjny
poddaje analizie zarzuty zażalenia, które mogą podważyć trafność ustaleń, przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia
i do tego ogranicza rozpoznanie środka odwoławczego, o którym mowa w art. 36 ust. 4-7 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale
Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.;