Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 237/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 sierpnia 2011 r. (data nadania) adwokat Z. D.-D. (dalej: skarżąca) postawiła następujące zarzuty.
Po pierwsze, że art. 109 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w zakresie,
w jakim odnosi się do przyznania kosztów zastępstwa procesowego od Skarbu Państwa pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu i
uzależnia ich przyznanie od złożenia wniosku wraz z oświadczeniem o nieopłaceniu tych kosztów w całości lub części przez stronę
najpóźniej w terminie do zakończenia postępowania w danej instancji, oraz ustanawia, że roszczenie o przyznanie tego wynagrodzenia
wygasa tak jak roszczenie strony, przez co pozbawia pełnomocnika otrzymania wynagrodzenia za świadczoną pracę – usługę na
rzecz Skarbu Państwa”, narusza art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 45, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 65 ust. 2 i 4
Konstytucji. Po drugie, zdaniem skarżącej, wskazane wyżej postanowienia ustawy zasadniczej zostały również naruszone przez
art. 109 k.p.c. w związku z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze
zm.; dalej: rozporządzenie) „w zakresie, w jakim zrównuje prawa pełnomocnika ustanowionego z urzędu, z prawami strony i uzależnia
przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, pełnomocnikowi, ustanowionemu z urzędu od złożenia wniosku wraz z obligatoryjnym
i niepodlegającym uzupełnieniu oświadczeniem o nieopłaceniu ich w całości lub w części przez stronę najpóźniej w terminie
do zakończenia postępowania w danej instancji”. Po trzecie, te same przepisy Konstytucji – jak twierdzi skarżąca – zostały
naruszone także przez art. 109 k.p.c. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982