Postanowienie TK z dnia 21 października 2014, sygn. Ts 237/14

W skardze z 21 marca 2017 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika, M.J. (dalej: skarżący) zażądał wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2015 r. (sygn. Ts 237/14) o nieuwzględnieniu zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. akt jw.) o odmowie nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej złożonej przez skarżącego. Jednocześnie skarżący wniósł o uchylenie tego postanowienia w całości. Pełnomocnik skarżącego zażądał natomiast zasądzenia na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył przy tym, że „żadnych kosztów od skarżącego nie pobrał”.

Jako podstawę skargi o wznowienie postępowania skarżący przywołał art. 401 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.), art. 20, art. 36 ust. 6 i 7 oraz art. 52 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) w związku z art. 134 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1064, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.). Uzasadniając żądanie wznowienia postępowania, skarżący wskazał na brak należytej reprezentacji w tym postępowaniu, który to stan – jego zdaniem – zaistniał od 8 maja 2015 r. W ocenie skarżącego od tego dnia nie posiadał już zastępcy procesowego, który reprezentowałby go w sprawie, a w szczególności „dokonywał czynności procesowych, a także