Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 sierpnia 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 237/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 listopada 2016 r. (data nadania) A.C. (dalej: skarżący)
kwestionuje zgodność art. 217 § 1a i § 1b oraz art. 217 § 2-4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.
U. Nr 90, poz. 557, ze zm.; dalej: k.k.w.) z art. 40, art. 30, art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 47 Konstytucji, a także z art.
8 ust. 1 w zw. z art. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada
1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284).
Skarga konstytucyjna została złożona na podstawie następującego stanu faktycznego. Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2015 r. Sąd
Rejonowy w W. (sygn. akt […]) odmówił skarżącemu, który był tymczasowo aresztowany, zgody na widzenie z konkubiną. W uzasadnieniu
rozstrzygnięcia wskazał, że „sposób widzenia, o który wniósł skarżący, nie zawiera się w regulacji przepisów k.k.w.”.
Zdaniem skarżącego zaskarżone przepisy naruszają art. 47 Konstytucji, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony prawnej życia
prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Uregulowanie art. 217 k.k.w. powoduje,
że w stosunku do osoby tymczasowo aresztowanej oraz jej osób bliskich i członków rodziny wyjątkiem staje się możliwość korzystania
z istotnych elementów konstytucyjnego prawa do ochrony życia prywatnego i rodzinnego, zasadą zaś wyłączenie tej możliwości.
Tymczasowo aresztowany i jego rodzina oraz osoby bliskie są bowiem co do zasady pozbawieni możliwości osobistego kontaktu.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braków skargi konstytucyjnej (m.in.) przez: nadesłanie wskazanego w skardze zarządzenia Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 lipca
2015 r. (sygn. akt […]); wyjaśnienie, czy