Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 maja 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 238/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 września 2006 r. skarżący domaga się zbadania zgodności
art. 49 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167,
poz. 1191, ze zm.; dalej: ustawa o komornikach) z art. 2 i art. 32 Konstytucji, jak też zbadania zgodności art. 49 ust. 1
zdanie piąte ustawy o komornikach z art. 175 ust. 1 i art. 177 Konstytucji.
W wykonaniu zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2006 r. skarżący wskazał, że domaga się zbadania
zgodności art. 49 ust. 1 zdanie pierwsze i piąte również z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz podtrzymał zarzuty przedstawione
w skardze konstytucyjnej. Niekonstytucyjności art. 49 ust. 1 zd. 1 ustawy o komornikach skarżący upatruje w tym, że wprowadza
on bezwzględną instytucję obciążania takimi samymi kosztami postępowania egzekucyjnego wszystkich dłużników, bez względu na
to, czy wierzyciel został zaspokojony przez samego dłużnika, czy w wykonaniu przymusu egzekucyjnego zastosowanego przez komornika.
Podnosząc zarzut niezgodności z Konstytucją art. 49 ust. 1 zd. 5 ustawy o komornikach, skarżący wskazuje, że zgodnie z art.
175 ust. 1 oraz art. 177 Konstytucji wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawowany jest przez sądy powszechne.
Postanowienia komornika dotyczące wysokości kosztów egzekucyjnych są wykonalne bez konieczności nadania przez sąd klauzuli
wykonalności; skoro zaś komornik nie sprawuje wymiaru sprawiedliwości, to jego postanowienia powinny podlegać takiemu samemu
reżimowi jak inne tytuły egzekucyjne wymienione w art. 777 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). W piśmie z 2 listopada 2006 r. skarżący podniósł ponadto, iż nie wiadomo,
jaki przepis: art. 45 ust. 1 czy art. 49 ustawy o komornikach ma